Samotność nie jest tylko stanem emocjonalnym — coraz częściej mówi się o niej jako o czynniku ryzyka porównywalnym z paleniem papierosów czy otyłością. Osoby starsze, które przez długie tygodnie lub miesiące nie mają bliskiego kontaktu z innymi ludźmi, zaczynają doświadczać pogorszenia nastroju, osłabienia odporności, a nawet spadku funkcji poznawczych.

Strata partnera, ograniczenia zdrowotne, lęk przed chorobą, wykluczenie komunikacyjne czy bariery architektoniczne — to tylko część z przyczyn. Często samotność zaczyna się niepostrzeżenie, na przykład po dłuższej hospitalizacji lub zmianie miejsca zamieszkania.

– Mieszkam sama już ponad pięć lat, nie narzekam, odwiedzają mnie wnuki i moje dzieci, aczkolwiek jestem czasami samotna – przyznaje Maria Łącka z Kamiennej Góry.

Samotność osłabia układ odpornościowy, prowadzi do bezsenności i przyspiesza rozwój chorób przewlekłych. Osoby starsze żyjące w izolacji częściej cierpią też na zaburzenia pamięci.

Jak pomóc?

Rola rodziny i bliskich jest nieoceniona, a codzienne wsparcie jest najważniejsze. Największą moc mają najprostsze rzeczy: rozmowa, wspólna kawa lub spacer. Rodzina może też pomóc osobie starszej w przełamywaniu niechęci do aktywności społecznej i szukaniu nowych dostępnych dla niej form aktywności. Wśród wartych zainteresowania są działające w okolicy uniwersytety trzeciego wieku, z ofertą zajęć i wykładów, kluby seniora, przeznaczone dla osób starszych wydarzenia organizowane w bibliotekach, ogólnodostępne dostępne warsztaty np. rękodzieła, grupy dyskusyjne, zajęcia taneczne lub kulinarne. W niektórych miejscowościach prężnie działają też sąsiedzkie grupy wsparcia.